تمامی مطالب مطابق قوانین جمهوری اسلامی ایران میباشد.درصورت مغایرت از گزارش پست استفاده کنید.

جستجو

کانال خرید و فروش پرنده

بگذاریم که احساس هوایی بخورد

    این روزها به چهره مردم شهر که دقت می کنی؟ کمی که در صورت و رفتارهایشان دقیق می شوی غم و اندوهی پنهان و آشکار خودنمایی میکند که انگار تمام شدنی نیست..انگارواگیر دارد انگار جهانشمول است...جز کودکان که فارغ از دنیا و دغدغه های روزمره زندگی به خوشی و جست و خیزهایشان مشغولند رنگ شادی و خوشحالی را در کمتر چهره ای می توان دید..انگار حال هیچکس خوب نیست...همه غصه دارند...

    با تغییرات زندگی و مدرن شدن و پیشرفت هایی که در زندگی انسانها اتفاق افتاده و از وقتی سادگی و قناعت و زندگی بی تکلف رخت بربست از وقتی سختی های خودخواسته زندگی ها زیاد شد ..تکلف جای سادگی را گرفت و تجمل جای قناعت را ..انگار حال دلهایمان از همان موقع خوب نیست..انگار هیچ چیز سر جای خودش نیست..خندیدن انگار واژه و مفهومی گم شده در زندگی بشر است و شادی حلقه مفقوده ارتباطات اجتماعی و خانوادگی ما ..گرفتاری ها و مشکلات ما آدمها آنقدر زیاد شده که گاهی از اعضای خانواده خودمان از آنهایی که زیر یک سقف نفس می کشیم غافل می شویم چه رسد به دور دست ها و دوستان و همکاران و...

    گاهی فرزند از حال پدر و مادر خبر ندارد و رفیق دیرینه از حال رفیق چندین و چند ساله..گاهی حتی آدمها از خودشان هم خبر ندارند..گاهی آنقدر درگیر کار و گرفتاری می شویم که یادمان می رود چند وقت است خودمان را درست و حسابی در آینه ندیده ایم و صدای دوست نزدیکمان را نشنیده ایم؟

    کمی عقب تر از این روزهای سخت ماشینی آن روزهایی که زندگی معنای زندگی داشت..آن روزهایی که خانه ها حیاط داشت و درندشت بود و حیاط ها پر از گل و گلکاری..آن روزها که دغدغه مادرها فقط پخت غذا بود و رسیدگی به بچه ها و گرفتاری پدرها به کسب معاش حلال خلاصه میشد و بچه ها جز بازی و شیطنت کاری نداشتند ...آن روزها که قوت غالب آش و آبگوشت و غذاهای ساده بود و شاید سالی یکی دوبار به زور برنج مهمان سفره ها می شد آن روزها که لباسها پر زرق و برق نبود و کسی ماشین شخصی نداشت و اگر خیلی هنر می کردی و می توانستی چند سالی یکبار به زیارت فردوسی خردمند بروی باید سوار اتوبوس میشدی و ساعتها می رفتی تا برسی ولی چنان ذوقی داشتی که انگار بر قالیچه سلیمان سواری و می تازی تا آرامگاه عشق...

    آن روزها انگار همه چیز رنگ زندگی داشت..انگار همه چیز سرجای خودش بود...آن روزها خنده ها از ته دل بود و شادیها ماندگار...آن روزها قصه زندگی ها پر از غصه نبود و فکرها پر از محاسبه خرج و دخل و وام و قسط و مشکلات نبود..آن وقتها جوانها نگران کار و درس و مسکن و ازدواج نبودند ...پسر کار پدر را ادامه میداد و دختر به خانه بخت که میرفت کنار خانواده شوهر سالهای سال می زیست و بچه ها در کانون خانواده قد می کشیدند..معنای خاله و عمه و مادربزرگ و پدربزرگ را نه در کتابهای قصه که در زندگی واقعی تجربه می کردند و خنده های از ته دلشان گوش فلک را کر می کرد...

    این روزها اگر چه همه جور امکاناتی در اختیارمان است..بچه هایمان از کودکی با آخرین تکنولوژیها آشنا هستند..در کسری از ثانیه حرفهایمان از این سر دنیا تا آن سر دنیا به گوش یکدیگر می رسد ولی باز هم حالمان خوب نیست...با این همه امکانات و تکنولوژِی انگار تنهاتر شده ایم و غریب تر...در میان همسن و سالانمان تنهاییم با همه فضاهای مجازی که برای سرگرمی ساخته ایم حس خوشی نداریم..نمی خندیم..قهقهه نمیزنیم...شاد نیستیم..امیدوار نیستیم...حس خوبی به فردا نداریم...

    کاش میشد به جای همه آنچه اسمش زندگی مدرن است و امکانات و پیشرفت خانه کاهگلی و یک کاسه آش ساده باشد و یک دل خوش...کاش میشد هیچ چیز نباشد و عشق باشد و امید و خدا...

    کاش میشد دلهایمان خالی از هر چیزی باشد جز مهربانی و امید و انسانیت و عشق...کاش میشد پیشرفت و توسعه نابود نکند حس ناب انسانیتمان را...

    کاش میشد بازهم خنده هایمان از ته دل شود و حال دلمان خوش شود به یک تاب بازی کودکانه ..به یک دنبال هم دویدن سرمست و فارغ از خیال...

    کاش با همه گرفتاریهایمان یک روز یک ساعت یک لحظه را برای خودمان بود و خندیدن و زندگی کردن اختصاص دهیم..کاش در عمق همه دغدغه ها و مسئولیتها و خستگی هایمان ساعاتی را هم برای دلمان زندگی کنیم...کاش اجازه دهیم که احساس هوایی بخورد..کاش روزنه ای برای تنفس عشق در لابه لای همه شلوغی ها و شلختگیهای این زندگی ماشینی باز بگذاریم و ببینیم چقدر زندگی با عشق میتواند زیباتر باشد...

    لبخند را به لبهایمان هدیه دهیم...امید را به زندگی هایمان برگردانیم...در میان انبوه مشکلات زندگی اجازه بدهیم گاهی کودک درونمان پی بازی برود..بدود تا سر کوه....اجازه دهیم گاهی پابه پایش بچگی کنیم..

    یک روزهایی ..یک ساعتهایی را برای خودمان بودن اختصاص دهیم..و در آن لحظات اخم و ناراحتی و بغض و قهر و کینه و عصبانیت را برخودمان حرام اعلام کنیم و لبخند را مهمان خانه دلمان کنیم...

    کاش گاهی هم سری به خودمان بزنیم...

    راستی شما چند وقت است به دلتان سر نزده اید؟


    این مطلب تا کنون 86 بار بازدید شده است.
    منبع
    برچسب ها : زندگی ,انگار ,روزها ,گاهی ,میشد ,خودمان ,احساس هوایی ,هوایی بخورد ,اجازه دهیم ,اختصاص دهیم ,برای خودمان ,احساس هوایی بخورد ,
    بگذاریم که احساس هوایی بخورد

آمار امروز پنجشنبه 2 آذر 1396

  • تعداد وبلاگ :55488
  • تعداد مطالب :174656
  • بازدید امروز :384043
  • بازدید داخلی :21287
  • کاربران حاضر :120
  • رباتهای جستجوگر:94
  • همه حاضرین :214

تگ های برتر